Kiedy słyszę dzisiejsze narzekania że „życie jest ciężkie” bo Netflix znowu podniósł ceny a w Biedronce nie było ulubionego jogurtu, mam ochotę wyrzygać się na ten cały współczesny patos.
Moja prababcia urodziła się w 1898 roku a zmarła w 1990. Przeżyła 92 lata ale słowo „przeżyła” jest tu kpiną. Ona nie żyła. Ona przez niemal wiek balansowała na krawędzi otchłani podczas gdy historia próbowała ją zetrzeć na pył.
Wyobraź to sobie ty zniewieściały pokoleniowy płaczku. Rodzisz się w kraju którego nie ma na mapie, w krainie gdzie polskość to był powód do bycia bitym po mordzie przez okupanta. W szkole wbijali ci do głowy że jesteś gorszy że twój język to wiejski bełkot a ty musiałeś zaciskać zęby i przytakiwać żeby tylko nie oberwać kolbą.
Miałeś 14 lat – wiek w którym dzisiejsze dzieciaki przeżywają dramaty że im zasięg padł – kiedy świat dosłownie wybuchł. I Wojna Światowa. Pierwsze wspomnienia z dorosłości? Smród rozkładających się trupów, widok płonących wiosek i głód tak przerażający że wyżerał wnętrzności. Widziałeś jak świat ludzi których znałeś rozpada się na kawałki a ziemia nasiąka krwią twoich rówieśników. Myślałeś że wygrasz los na loterii że doczekasz spokoju? Chuja!
Zamiast stabilizacji, los zafundował ci w 1929 roku spektakularny krach który wykręcał kręgosłupy nawet najtwardszym. Nędza taka że ludzie sprzedawali ostatnią koszulę za kromkę suchego chleba. Ale to był tylko przystanek w drodze do prawdziwego piekła.
Rok 1939. Znowu syreny, znowu bomby na łeb, znowu świat płonie a ty mając 41 lat zamiast budować dom, musisz uczyć się jak przetrwać pod butem dwóch totalitaryzmów jednocześnie.
Jeśli jakimś cudem nie skończyłeś w masowym grobie, nie zostałeś wywieziony w bydlęcym wagonie albo nie padłeś z wycieńczenia to na 45 urodziny Bóg, albo sam diabeł dał ci „w prezencie” komunę. 44 lata życia w systemie który zrobił z ciebie niewolnika, zakneblował ci usta i wmawiał że to dla twojego dobra. Całe życie w szarości, w kolejce po kawałek mięsa, w wiecznym strachu czy za „nieodpowiednie” słowo nie wpadnie UB i nie wywiezie cię w nieznane.
Moja prababcia zmarła w 1990 roku. Rok po tym jak cały ten gnój pierdolnął. Przez 92 lata swojego życia, wolną Polskę widziała może przez jeden, jebany rok(nie licząc dwudziestolecia międzywojennego) Cała reszta? Zabory, wojny, kryzysy, okupacja, komunistyczne gnojenie. Większość jej znajomych, jej miłości, jej przyjaciół z ławki szkolnej? Wszyscy powyżynani przed czterdziestką.
To było Stracone Pokolenie. Nie w sensie literackim jak u Hemingwaya tylko w sensie dosłownym – zmarnowane przez historię, przeorane przez nienawiść i zmielone przez totalitaryzmy. Żyli w ciągłym stanie agonii.
A my mamy dzisiaj czelność nazywać nasze życie „trudnym”. To nie jest trudne życie. To jest luksusowe życie w cieniu tragedii o której istnieniu nie macie nawet pojęcia!
Nie wierze Ci w to co piszesz
Dobre xD.
Nie przewidziałem tego, a przecież to oczywiste.
„Po ich owocach poznacie ich. Czy zbierają winogrona z cierni albo z ostu figi? Tak każde dobre drzewo wydaje dobre owoce, ale złe drzewo wydaje złe owoce. Nie może dobre drzewo wydawać złych owoców ani złe drzewo wydawać dobrych owoców. Każde drzewo, które nie wydaje dobrego owocu, zostaje wycięte i wrzucone w ogień. Tak więc po ich owocach poznacie ich”.
Nie wierze ci biedaku. Ja mam od chuja kasy i jeżdżę bentleyem wsioku.
To życzę zakrętów. xD
Na szczęście możesz umrzeć na raka.
Oglądałem kurwa 10 lat temu filmik jak młodzi kładli kafelki.
Korzystali przy tym z internetu, tzn. oglądali filmiki na jutup jak to robić i tak dalej.
Komentarze pod filmem były typu:
debile itd.
Ja prd…
Tępaki i debile to ci komentujący.
To szkoła tych pracowników tak przygotowała do życia, że tak pewnie się czuli w tym co robili.
Pracodawcy wcale nie lepsi, bo nie chce im się szkolić.
Tfu na nich i na komentujących.
Proste.
Jak ktoś coś wie to się mądrzy, ale jak obróci się przeciwko nim to co nie wiedzą to wtedy teksty „a po co mi to wiedzieć?”
xD.